X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

اردوهای دانش آموزی و عباس نمکی

اردوها وفعالیت های گروهی
دوشنبه 16 اسفند‌ماه سال 1389

مصاحبه ای از استاد علی عراقی

مدیر تشکل‌های دانش‌آموزی وزارت آموزش و پرورش: فعالیت‌های اردوگاهی در کشور ما «جایگاه واقعی» خود را پیدا نکرده است اشاره بحث پیچیده اما «ساده انگاشته شده‌ی اردو» و فعالیت‌های اردوگاهی بنابر دلایل گوناگون متأسفانه در کشور ما مهجور مانده است! لذا مؤسسه‌ی فرهنگی تسنیم نور سازمان تبلیغات اسلامی در راستای وظایف محوله و در اقدامی بدیع و در خور توجه، تحقیقات، مطالعات و بررسی‌های گوناگونی را در باب این موضوع مهم آموزشی و پرورشی و در عین حال تفریحی انجام داده است که مصاحبه‌ی ذیل با «مدیر تشکل‌های دانش‌اموزی و اردوگاهی» سازمان دانش‌اموزی وزارت‌خانه‌ی تأثیرگذار آموزش و پرورش نیز در همین راستا انجام شده که امیدوارم مفید واقع شود. به‌عنوان اولین سؤال لطفاً خودتان را معرفی کرده و مختصری از سوابق کاری و اجرایی خود را شرح دهید. «علی عراقی» هستم. فوق لیسانس رشته‌ی برنامه‌ریزی آموزشی با گرایش فرهنگی - تربیتی؛ سال 1366 وارد تربیت معلم و دو سال بعد رسماً وارد آموزش و پرورش شدم. دو سال به‌عنوان مربی پرورشی و مدت سه سال هم به‌عنوان متصدی امور فرهنگی در اداره‌ی آموزش و پرورش مشغولیت داشتم. سپس به‌عنوان کاردان فرهنگی ناحیه‌ی 4 کرج انتخاب و بعد از آن نیز از سال 1373 به‌عنوان «کارشناس توسعه و تجهیز اردوگاه‌ها» در اداره‌ی کل اردوهای وزارت آموزش و پرورش مشغول شده و در قسمت‌های مختلف تشکیلات دانش‌اموزی و مدیریت تشکل‌ها، سمت‌های گوناگونی داشته‌ام. لطفاً کمی در مورد سازمان دانش‌اموزی و اهم فعالیت‌هایش توضیح بفرمایید. در سازمان دانش‌اموزی 2 الی 3 فعالیت عمده انجام می‌شود. یکی از آن‌ها بحث «کانون‌های فرهنگی و تربیتی» در مراکزی است که فعالیت‌های دانش‌اموزی می‌شود و مدیریت جداگانه‌ای دارند. در حال حاضر در کل کشور یک‌هزار و یکصد کانون وجود دارد. تقریباً می‌توان گفت در هر شهرستان، یک کانون و حتی در برخی شهرستان‌ها بیش از یک کانون وجود دارد. عضوگیری این کانون‌ها در خارج از ساعت درسی انجام می‌شود و این کانون‌ها کلاس‌های گوناگون و برنامه‌های خاص خودش را دارد ... یکی دیگر از حوزه‌های کاری این سازمان، حوزه‌ی فعالیت فضاها و مراکز دانش‌اموزی است که در آن حوزه، فعالیت‌های ساخت و ساز و توسعه‌ی اماکنی که در اختیار سازمان است از قبیل: کانون‌های فرهنگی، تربیتی و اردوگاهی و هم‌چنین خوابگاه‌های دانش‌اموزی صورت می‌گیرد. ضمن این که بخشی از فعالیت‌های اردوگاهی نیز در آن‌جا برنامه‌ریزی می‌شود و بخش دیگر که حوزه‌ی فعالیت ماست، مدیریت و ساماندهی تشکل‌های دانش‌اموزی داخل آموزش و پرورش است. آموزش و پرورش در فعالیت‌های پرورشی و مأموریت‌های تربیتی‌ای که دارد بخشی از فعالیتش ایجاد یا کمک به ایجاد و سازماندهی دانش‌اموزان در قلب تشکل‌های مختلف مثل: هلال احمر و... است. به این‌صورت که گروهی از دانش‌اموزان علاقمند را ثبت‌نام و جذب کرده و ضمن عضوگیری، سازماندهی و گروه‌بندی می‌شوند و یک‌سری آموزش‌ها به این دانش‌اموزان داده می‌شود... به‌عنوان نمونه‌ای دیگر می‌توان از «انجمن طرفداران آسیب‌دیدگان اجتماعی» نام برد یا خیلی انجمن‌ها و تشکل‌های دیگر که عمدتاً «خود جوش» نیز هستند. سه تشکل عمده و مهم در این حوزه عبارتند از: «پیشتازان»، «فرزانگان» و «تشکل‌های هلال‌احمر» که در حدود دو میلیون و پانصد هزار نفر عضو دارند. در واقع سازمان دانش‌اموزی این سه وظیفه‌ی مهم را برعهده دارد که از حوزه‌ی وزارت آموزش و پرورش جدا شده و برعهده‌ی این سازمان گذارده شده است. بدین‌صورت که در این سازمان، آموزش و پرورش برای دانش‌اموزان، مربی در نظر نمی‌گیرد و تقریباً تمامی فعالیت‌ها به‌صورت خودجوش و توسط خود دانش‌اموزان انجام می‌شود ضمن این‌که عمدتاً فعالیت‌ها به‌صورت «گروهی» است. فعالیت‌های گروهی از این جهت اهمیت دارند که بچه‌ها برای این که بتوانند نیازهای فردی و شخصی خود را در طول زندگی برطرف نمایند احتیاج به کسب یک سری از مهارت‌ها دارند که گاهاً نیز به‌دلایل مختلفی این مهارت‌ها در محیط خانه و خانواده کسب نخواهد شد. بنابراین عمده‌ترین فعالیت برای بچه‌ها، فعالیت‌های گروهی خواهد بود و این نیاز باید در آن‌ها به‌شدت تقویت بشود که همواره در طول دوران زندگی نیاز به بودن در کنار دیگران و انجام کارها به‌صورت گروهی را دارند لذا در همین راستا باید گروه‌هایی ایجاد کنیم که ضمن شکل‌دهی آن‌ها بتوانیم به دو هدف مهم و بزرگ ذیل نایل شویم: 1 - ایجاد ایمنی؛ 2 - ایجاد سلامتی. بنابراین و در این راستا در سیستم آموزش و پرورش ما، تشکل‌ها و گروه‌هایی از قبیل: «اسوه»، «طرح کرامت»، «بهداشت‌یاران مدارس»، «جهاد مدارس»، «بسیج دانش‌اموزی»، «انجمن‌های اسلامی»، «تعاونی مدارس»، «گروه‌های فرهنگی» و «گروه‌های هنری» شکل گرفته است. متأسفانه بحث مهم و جدی «مهارت» و «مهارت آموزشی» بنابر دلایل گوناگونی در محیط خانه و خانواده و هم‌چنین در سیستم آموزش و پرورش ما اتفاق نمی‌افتد (علی‌رغم این که آموزش و پرورش از دو فصل مهم و حیاتی «آموزش» و دیگری «پرورش» تشکیل شده است ولی متأسفانه تمامی زحمت‌ها و تلاش‌ها روی «آموزش» گذاشته می‌شود و در راستای پرورش تقریباً کاری صورت نمی‌گیرد) در نتیجه وظیفه‌ی مهم و حیاتی «پرورش» بر دوش سازمان دانش‌اموزی گذاشته شده است و یکی از سرفصل‌های مهم و حیاتی «پرورش» نیز «اردو» و «اردوگاه» خواهد بود. به این‌معنا که دانش‌اموزان از محیط صرفاً آموزشی مدرسه جدا شده و برای کسب پاره‌ای از مهارت‌های مهم زندگی از قبیل: آشنایی با طبیعت، با هم و در کنار هم زندگی کردن، مهارت شهروند خوب بودن، وارد اردوگاه شده و در نهایت، مهارت خوب زیستن را تجربه کنند ... کلمه‌ی «اردو» در معنای اصلی‌اش به‌معنی «جابجا کردن» است و اردو رفتن یعنی «حرکت کردن از یک مکانی به مکان دیگر» که در سیستم آموزش و پرورش به‌معنی خاص، «بچه‌ها را از محیط مدرسه خارج کردن و بردن در دل طبیعت» تعبیر می‌شود. بگذریم از این که متأسفانه تاکنون موضوع «اردو» و فعالیت‌های «اردوگاهی» بنابر هر دلیلی در آموزش و پرورش کشور ما «جایگاه واقعی» خود را پیدا نکرده است. یعنی در واقع در سیستم فعلی آموزش و پرورش کشور ما برای برنامه‌ریزان مسائل تربیتی، «کلاس‌های پرورشی» خیلی کم‌رنگ و بی‌اهمیت است؟ دقیقاً همین‌طور است. به‌هر حال در کشور ما این واقعیت وجود دارد علی‌رغم این که در ایام تابستان - که اوج فعالیت‌های فوق‌برنامه و اوج اوقات فراغت است - سازمان‌ها و نهادهای فراوانی بودجه و اعتبار برای انجام کارهای فوق‌برنامه‌ای و اوقات فراغت می‌گیرند اما در نهایت باز هم این آموزش و پرورش است که به‌عنوان بالاترین مرجع متولی اوقات فراغت مطرح است و این موضوع دلایل خاصی دارد. - یکی به‌لحاظ این که مخاطبین برنامه‌هایش از همه‌جا بیش‌تر است (حدود شانزده میلیون دانش‌اموز وجود دارد)؛ - و دیگری این که به‌دلایل گوناگون همواره آموزش و پرورش برای خانواده‌ها «جایگاه ویژه‌ای» را داشته است. و این دو عامل در کنار هم باعث شده است متولی و مرجع اصلی اوقات فراغت دانش‌اموزان خود این وزارت‌‌خانه باشد. پس بنابر همین دلایل ما نیز - که جزو دست‌اندرکاران و متولیان برگزاری اردو هستیم - همواره تلاش کرده‌ایم که همه‌ی این شانزده میلیون دانش‌اموز حتی‌المقدور در طول سال تحصیلی یک‌بار به اردو رفته باشند. البته منظورم از اردو صرفاً این نیست که به‌عنوان مثال بچه‌ها را به اردوگاه شهید باهنر برده و مثلاً آن‌ها در آن‌جا فوتبال و ... بازی کنند بلکه «اردوی واقعی» شرایطی دارد که حتماً باید این شرایط محقق بشود یعنی اگر دانش‌اموزان به یک اردوی سه‌روزه می‌روند پس از بازگشت باید «تغییر رفتار» در آن‌ها مشاهده شود و بدانیم که این اردو در آن‌ها تأثیرگذار بوده است. بنابراین منظورم از «اردو» این‌چنین حرکتی است. ما در چنین اردوهایی بچه‌ها را به گروه‌های هفت‌نفره تقسیم می‌کنیم و به‌هیچ عنوان با استقرار در خوابگاه نیز موافق نیستیم. پس بچه‌ها باید در گروه‌های هفت‌نفره داخل چادر زندگی کنند و طی این مدت با هماهنگی و همکاری با یکدیگر از حداقل امکاناتی - که در اختیارشان می‌گذاریم - حداکثر بهره‌وری را داشته باشند. چون اگر خدای ناکرده پس از آن و در دوران زندگی‌اش حوادثی از قبیل: «زلزله ی بم» اتفاق بیفتد این بچه‌ دیگر سرخورده نیست و منزوی نیز نخواهد شد؛ چرا که قبلاً تجربه‌ی کوچکی از زندگی در چادر را داشته است ... پس بچه‌ها در طول برگزاری این اردوی مثلاً سه‌روزه و در گروه‌های هفت‌نفره - آن هم داخل چادر - ناچارند با «خُلقیات» همدیگر خو بگیرند؛ به نظرهای هم احترام بگذارند و بین خودشان تقسیم وظیفه نمایند تا بتوانند طی این مدت کوتاه، با هم و در کنار هم بهتر زندگی کرده، انتقادپذیر و حرف‌شنو باشند و ... ضمن این که کلاس‌های متنوعی هم در کنار این برنامه‌ها در زمینه‌ی آموزش بچه‌ها وجود خواهد داشت. به‌نظر شما به‌طور مشخص نیازهای آموزشی افراد در مقاطع مختلف سنی چیست؟ و آیا تقسیم‌بندی خاصی برای شرکت‌کنندگان در فعالیت‌های اردوگاهی در نظر دارید؟ در مبحث «نیازهای آموزشی» - با توجه به سلسله مراتبی که سیستم آموزش و پرورش پیش‌بینی کرده - تقسیم‌بندی سنی انجام شده است به‌صورت: ابتدایی، راهنمایی و متوسطه. آیا آموزش و پرورش کتب اختصاصی درباره‌ی «پرورش» بچه‌ها نیز دارد؟ کارهای پرورشی کاری نیست که بتوان آن را در حیطه‌ی «ساعت‌های خاص» و با محدود کردن به «کتاب خاصی» اشاعه داد؛ و در واقع کار پرورشی صرفاً با کتاب انجام نمی‌شود. ولی اخیراً آموزش و پرورش چند کتاب در غالب کتاب‌های پرورشی تنظیم کرده است. اگر امکان دارد کمی صحبت‌ها را تخصصی‌تر کنیم یعنی دقیقاً سؤالم این است که آیا در بعد برنامه‌های اردوگاهی و صرفاً پرورشی هم تقسیم‌بندی شما به‌صورت: ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان است؟ تقریباً بله؛ اما به این صورت که در بحث اردویی و اردوگاهی برای بچه‌ها فعالیت‌های مختلفی را پیش‌بینی کرده‌ایم. در دوره‌ی ابتدایی - که نیازشان بیش‌تر بازی و سرگرمی است - انواع و اقسام بازی‌های پرورشی و گروهی تدارک دیده‌ایم. در مقطع راهنمایی و دبیرستان هم یک‌سری از فعالیت‌های دیگر مثل: کلاس‌های مهارتی را درنظر گرفته‌ایم از قبیل: کلاس «نجوم» و «آسمان‌‌نما» - که در برخی از اردوگاه‌هایی که شرایط این کار فراهم است - آسمان را «رصد» می‌کنند. اما در زمینه‌ی تشکیلاتی و خصوصاً در تشکیلات «پیشتازان» و «فرزانگان»، چنین کارهایی را به‌صورت دقیق‌تری انجام داده‌ایم. بدین‌صورت که تعداد سه‌جلد کتاب تدارک دیده‌ایم به‌نام «دانستنی‌ها و مهارت‌ها» (با گرایش‌های ابتدایی، راهنمایی و متوسطه). به‌عنوان مثال در دوره‌ی ابتدایی، بچه‌ها هویت ایرانی بودن را آموزش می‌بینند و ضمن آن با پرچم ایران آشنا شده و برایشان برنامه‌های صبحگاه می‌گذاریم و یا برنامه‌ها‌ی تئوری و عملی مسواک زدن، کمک‌های اولیه‌ی بسیار ساده و یا آشنایی با مقررات عبور و مرور ... در دوره‌های راهنمایی و دبیرستان نیز تقریباً همین دوره‌ها را در سطوح بالاتر و وسیع‌تر خواهیم داشت. مثلاً: در دوره‌ی ابتدایی یاد می‌گیرند که یک وعده غذا را خودشان درست ‌کنند اما این وعده‌ی غذایی شامل تهیه‌ی دو عدد تخم‌مرغ است. در دوره‌ی راهنمایی مثلاً: یک پلو ساده خواهد بود و برای دوره‌ی دبیرستان یاد می‌گیرند که اجاق اردویی را آماده کرده، آتش روشن کنند و با وسایلی که در اختیارشان می‌گذاریم، آشپزی نمایند. برای مناطق مختلف جغرافیایی هم تفاوت قایل هستید؟ بله، دانش‌اموزان در حیطه‌ی خاص خودشان و متناسب با فرهنگ و موقعیت جغرافیایی خاص خودشان آموزش دیده و پرورش داده می‌شوند. مثلاً: مهارتی که به بچه‌های برخی شهرهای جنوبی یاد داده می‌شود «حصیربافی» است و بازی‌هایی که در اردو انجام می‌دهند نیز متناسب با بازی‌های محلی خودشان خواهد بود. آیا مسأله‌ی جنسیت هم مؤثر خواهد بود؟ بله؛ کاملاً مؤثر است. به‌عنوان مثال: برای پسرها، «کارگاه سفالگری» می‌گذاریم ولی برای دخترها، برنامه‌های «سفره‌آرایی» را داریم و در زمینه‌ی آشپزی برای پسرها کارهای ساده را در نظر می‌گیریم اما برای دخترها، تخصصی‌تر و وسیع‌‌تر خواهد بود. به‌نحوی که حتی بازی‌های آن‌ها نیز با هم فرق دارند؛ چون بازی‌هایی که به‌درد دخترها می‌خورد شرایطش فرق می‌کند. حتی در اردوگاه‌ها، فضای متعلق به دخترها و پسرها با هم فرق دارد. در زمین‌های ورزشی برای پسرها زمین فوتبال و برای دخترها زمین بسکتبال، تنیس و غیره را داریم و انشاءا... دنبال این هستیم که در سطح کشور، اردوگاه‌های «خاص دخترها» را ایجاد کنیم به‌نحوی که فضا، امکانات و تجهیزاتش متناسب با نیاز دختر خانم‌ها باشد و بتوانند مقنعه و روسری را بردارند بدون این‌که مزاحمتی داشته باشند. آیا برای شرکت‌کنندگان در اردوگاه‌ها از رسانه‌های آموزشی مانند: رادیو، تلویزیون، مطبوعات و اینترنت استفاده می‌کنید؟ یکی از مهم‌ترین فعالیت‌هایی که در اردو انجام می‌شود بخش «اطلاع‌رسانی» است که این امر از دو طریق صورت می‌گیرد: 1 - خود بچه‌ها نشریه‌ی دیواری درست می‌کنند و از این طریق، اطلاع‌رسانی نیز می‌شود؛ 2 - بریده‌ی جراید روز را در تابلوی اعلانات نصب می‌کنند. در ضمن برنامه‌ی دیگری در طول اردو داریم به‌نام «هم‌اندیشی» که در این برنامه، گاهی اوقات موضوع‌ها و اتفاق‌های روز کشور و جهان بررسی می‌شود. در ضمن از رسانه‌های تصویری نیز استفاده می‌شود به‌عنوان مثال: برنامه‌ای داریم به‌نام: «جُنگ شب» که طی آن برای حاضرین در اردو، «فیلم‌های سینمایی و آموزشی» پخش می‌شود. روش‌های آموزش مستقیم برای گروه‌های مختلف سنی چگونه تقسیم‌بندی می‌شوند؟ به‌هر حال متناسب با نیازها تقسیم‌بندی شده است. همان‌طور که عرض کردم اطلاعاتی که در قالب بحث مستقیم توسط مربیان ارائه می‌شود متناسب با سن بچه‌ها تعریف شده و حیطه‌ی رفتاری‌اش مشخص گردیده است. به‌عنوان مثال: در دوره‌ی ابتدایی با بچه‌ها صرفاً در «حیطه‌ی شناختی» و «عاطفی» کار می‌شود و همین‌طوری که بالاتر می‌آیند این موضوع نیز رشد داده می‌شود تا جایی که این آموزش کاربردی می‌شود. به دوره‌ی راهنمایی ‌که می‌رسند به‌صورت «فرامینی» یاد داده می‌شود. به‌عنوان مثال: فرامینی در زمینه‌ی مخابره‌ با پرچم؛ به این‌صورت که دو تا پرچم به‌عنوان علامت وجود خواهد داشت و حرکت‌های این پرچم‌ها و نوع حرکت‌های آن با استفاده از «حروف ابجد» یک‌سری از جمله‌ها را تداعی می‌کند و اگر در جایی باشیم که مثلاً موبایل کار نمی‌کند و حتی بی‌سیم هم جواب نمی‌دهد این دو با علامت‌ها و حرکت‌های پرچم‌ها می‌توانند از وضع یکدیگر باخبر شوند؛ و همین موضوع در مقطع دبیرستان به‌صورت «مُرس» (morse) آموزش داده می‌شود. با توجه به مقطع سنی شرکت‌کنندگان، طول زمان برگزاری اردوها چند روزه است و این‌که آیا شما این موضوع را تعیین می‌کنید؟ هم‌اکنون در سطح کشور حدود دویست و هفتاد اردوگاه داریم که از مجموع آن‌ها، تعداد چهار مورد کشوری است که عبارت است از: اردوگاه شهید باهنر تهران، میرزا کوچک‌خان رامسر، شهید بهشتی اصفهان و شهید رجایی نیشابور که بزرگ‌ترین اردوگاه در خاورمیانه است؛ در زمینی به‌مساحت یک‌هزار و یکصد و پنجاه هکتار بنا شده و دارای بخش‌های گوناگونی از قبیل: قایق‌رانی، پرورش ماهی، پرورش زنبور عسل، باغ‌داری، زمین کشاورزی، موزه، فرودگاه برای آموزش پرواز با گلایدر و پاراگلایدر و ... می‌باشد. جواب سؤالم را نفرمودید، لطفاً در مورد زمان‌بندی طول برگزاری اردوها توضیح بفرمایید. هر اردویی - بسته به اهداف و شرح وظایفی که دارد - از طول زمان خاص خودش پیروی می‌کند ولی در حالت کلی، اردوهایی که برای مقطع سنی دبستان برگزار می‌شود عموماً باید یک‌روزه باشد چرا که بچه‌ها توانایی رفع و رجوع نیازهای خاص خودشان را ندارند. اما در روش دیگر، تقسیم‌بندی اردوها و زمان‌بندی آن‌ها به‌صورت ذیل خواهد بود: - اردوهای تفریحی - اردوهای زیارتی - اردوهای بازدیدی - اردوهای آموزشی - اردوهای سازندگی. در مورد اردوهای سازندگی لطفاً کمی شرح دهید. اردوهای سازندگی اردوهایی است که در آن، بچه‌ها برای کار کردن و به‌نوعی آبادسازی حضور پیدا می‌کنند. مثلاً: ساخت و ساز در آن‌جا صورت می‌گیرد؛ رنگ می‌زنند، بلوک درست می‌کنند، درخت می‌کارند، جاده درست می‌کنند، خیابان‌کشی می‌کنند و کلاً سایر نیازهای لازم را برطرف می‌نمایند و هر کار دیگری که از عهده‌ی آن برایند؛ مانند: اردوهایی که اخیراً سپاه یا بسیج برگزار می‌‌کند و طی آن گروهی از برادران بسیجی را به مناطق محروم اعزام می‌کنند تا برای محرومین در امر خانه‌سازی کمک نمایند. در مورد ایمنی؛ ‌شما ایمنی اردوگاهی را در چه مواردی می‌بینید؟ مبحثی در این مورد وجود دارد به نام: «ایمنی اردو» و برای ساخت و ساز اردوگاه‌ها یک‌سری استانداردها وجود دارد که در تدارک و ساخت باید لحاظ شود. به‌عنوان مثال: یک اردوگاه نمی‌تواند در فضایی که رودخانه است و مشکلات و خطرهای آبی دارد، بنا شود. هم‌چنین در یک پرتگاه - ضمن این که باید حفاظ و نرده داشته باشد - حتماً محصور نیز باید باشد. در جاهایی که کابل برق فشار قوی وجود دارد احداث اردوگاه ممنوع است. در ضمن باید فضای سبز اردوگاهی بیش‌تر از فضاهای ساخته‌شده‌ی آن باشد. هم‌چنین کارکنانی که برای استقرار در اردوگاه‌ها در نظر گرفته می‌شوند باید خصوصیاتی داشته باشند که عبارت است از: متأهل و متعهد بودن، اطلاع‌رسان بودن؛ ضمن این‌که باید آموزش‌ها و دوره‌های لازم را نیز دیده باشند. در مورد حمل و نقل و وسیله‌ی ایاب و ذهاب اردوگاه‌ها چطور؟ در مورد ایاب و ذهاب حتماً باید از وسیله‌ی نقلیه‌ی استاندارد و تأیید شده‌ی راهنمایی و رانندگی و وزارت راه استفاده شود. اتوبوس‌ها باید امنیت کامل داشته و امکاناتی که داخل اتوبوس وجود دارد کاملاً متناسب با اردوهای مورد نظر باشد. از قبل باید با راننده یا رانندگان این وسایل نقلیه صحبت شده و از درستی و سلامت جسمی و روحی آن‌ها اطمینان حاصل شده باشد. در موارد اردوگاهی، هیچ‌گاه اتوبوس‌ها حق حرکت شبانه را ندارند و فقط در مناطق کویری این اجازه داده می‌شود. آیا وجود بهداری را در اردوگاه ضروری می‌دانید؟ بله؛ حتماً؛ در تمام اردوگاه‌های ما بهداری وجود دارد و در اردوهای بیش از سیصد نفر حتماً یک نفر پزشک‌یار با امکانات اولیه و آمبولانس وجود دارد. در برخی از اردوگاه‌ها یک سری افراد به صورت غیرمجاز حضور پیدا می‌کنند برای این قبیل موارد چه تدبیری اندیشیده شده است؟ وشبختانه همه‌ی اردوگاه‌های ما نگهبان دارند ضمن این‌که محصور نیز هستند. بنابراین امکان ورود و خروج بدون کنترل افراد وجود ندارد. در ضمن، خروج و ورود به اردوگاه با دستور بالاترین مقام مسؤول انجام می‌شود. آیا اردوگاه‌های مجموعه‌ی تحت امر شما بیمه هستند؟ بله همگی بیمه هستند از قبیل: بیمه‌ی آتش سوزی، حوادث و ... ضمن این‌که حدود دو سال است همه‌ی اردوهای دانش‌اموزی مطابق با قراردادی که آموزش و پرورش با برخی شرکت‌های بیمه‌گر منعقد کرده است، بیمه‌ی حوادث و بیمه‌ی اردو هستند. در رابطه با فعالیت‌های اردوگاهی چه آموزش‌‌هایی به مربیان داده می‌شود؟ در اولین مرحله، آموزش مباحث روان‌شناسی را دارند تا با مخاطبین حاضر در اردوگاه بتوانند روابط بهتری برقرار کنند. پس از آن نیز مهارت‌های اردویی و بهداشتی را آموزش می‌بینند. به‌نظر شما دانش‌اموز و یا جوانی که در اردو حاضر می‌شود چقدر آزادی عمل باید داشته باشد؟ اگر اردو، اردوی درست و واقعی باشد قطعاً حیطه‌ی فعالیت دانش‌اموز یا مخاطب در آن مشخص شده است. یعنی در واقع یک دانش‌اموز وقتی به اردوگاه وارد می‌شود یک‌سری برنامه‌ها برایش پیش‌بینی شده است و این‌طور نیست که هر کاری دلش خواست انجام بدهد؛ چرا که اردوگاه ضوابط و قوانین خاص خودش را دارد. آیا با استفاده‌کنندگان از اردوگاه قرارداد منعقد می‌کنید؟ بله. البته تا چند سال قبل، اردوگاه‌ها از طرف دولت حمایت مالی می‌شد اما مدتی است که «خودگردان» شده و خود اردوگاه باید هزینه‌هایش را اعم از: نگهداری، توسعه، تجهیز، امکانات و نیروی انسانی تأمین کند. بنابراین بسته به نوع درخواست حضور در اردو، قراردادی با مبلغ معین بسته خواهد شد. داخل اردوگاه چه امکاناتی وجود دارد؟ بخش عمده‌ای از یک اردوگاه تقریباً شبیه یک اداره است. به این‌ترتیب که قسمت اداری دارد شامل: رئیس، معاون مالی، حسابداری، بخش خدماتی، تدارکات، تجهیزات، آشپزخانه و ... ضمن این که یک بخش فرهنگی نیز دارد که شامل کارشناس تربیت بدنی و مربیان آموزش‌دیده می‌باشد. حداقل تعداد کارکنان برای یک اردوی کوتاه‌مدت و بلندمدت چند نفر است؟ یک اردوگاه همواره کارکنان خاص خودش را دارد. ضمن این‌که یک اردو نیز کارکنان خاص خودش را خواهد داشت (از طرف برگزارکنندگان). بنابراین در حال حاضر ما اردوگاهی داریم که فقط دو نفر کارمند دارد (یک نفر رئیس و یک نفر سرایدار) و اردوگاهی نیز داریم که حدود یکصد نفر کارمند دارد مثل: اردوگاه منظریه (شهید باهنر). آیا در اردوگاه‌های بزرگ (مثل: شهید باهنر که اسم بردید) کارمند ناظر هم دارید؟ بله، مدیر ارشد داریم که بر کارها نظارت می‌کند. آیا صرفاً زمان برگزاری اردوها، سه‌ماهه‌ی تابستان یا همان سه‌ماه تعطیلی است؟ خیر، غالباً اردوهای یک روزه‌ی ما از فروردین شروع می‌شود که عمدتاً اردوهای آموزشی است اما در فصل تابستان بیش‌تر اردوها چند روزه برگزار می‌شود به این دلیل که دانش‌اموزان اوقات فراغت بیش‌تری دارند. ضمن تشکر از این‌که وقتتان را در اختیار ما قرار دادید اگر مطلب یا حرف ناگفته‌ای دارید که تا این‌جای گفتگو عنوان نشده است، مطرح بفرمایید. من هم از شما تشکر می‌کنم و جان کلام این‌که اگر هر فرد، جمع، رسانه یا نهادی در درجه‌ی اول در چهارچوب وظایف خودش آگاهانه، مجدانه و خالصانه حرکت کند جمع این حرکت می‌تواند خلأها و نقاط کور را نیز پر کند.